Dick & Anita

Dick van der Waaij, geboren op 6 maart 1948,
begon zo rond z'n 15e met zeilen.

De eerste zeilervaringen opgedaan in een BM-er van bekenden. Het was al snel duidelijk dat dat wel beviel. De passie voor zeilen was toen geboren.

Zeilgebied de eerste jaren waren het Veerse Meer, dat toen net was afgesloten, de Reeuwijkse - en Kagerplassen. Tussen het zeilen door vulden de strips van Kaptein Rob fantasieën.

In de BM-er, half jaren '60.


In de zeventiger jaren kwam dan toch de eerste eigen zeilboot: een Flytour met de naam "Barcarolle". Hier de nodige jaren mee rond gezeild, tochtjes gemaakt en clubwedstrijdjes gevaren. 

Maar daar bleef het niet bij.
Slapen onder een dektentje in een open boot
beviel wat minder. Er moest toch maar een kajuitbootje komen. Dat werd een Kievit 680, een leuke boot
voor de wat ruimere Zeeuwse wateren en Belgische kust. 
De boot kreeg de toepasselijke naam "Smiler".

Anita Idskes, geboren op 13 mei 1960, kreeg haar
eerste zeilbootje op haar 13e van haar vader.

Het eerste bootje had geen naam, was een Koralle,
en was van hout, zodat gaandeweg ook het edele
schuur- en schilderwerk werd aangeleerd.

Er werd meegedaan aan wedstrijdjes op camping De Witte Raaf. De Koralle werd ingeruild voor een snellere boot: een Kid. Na de Kid kwam er nog een Varuna, maar die ging helemaal niet snel genoeg.

Inmiddels was ook de windsurfplank geintroduceerd. Uiteraard moest er bij de familie ook zo'n ding komen. Na veel zwempartijen kon Anita als het niet te hard woei, droog het eiland rond.

Het surfen weer vaarwel gezegd, kwam er na een paar jaar toch weer een zeilbootje. Deze keer een bijna antieke 470.
Zo antiek, dat er zelfs reeflijnen in het grootzeil zaten.
Voor het doel: lekker heen-en-weer scheuren, was het een prima boot.

Na een grondige opknapbeurt kreeg deze boot dan ook een echte naam: Beaufour.
Na de Beaufour kwam er nog een Seahopper.
En -het kon niet uitblijven- een zeiljachtje waar je op kon blijven slapen. In de koude januarimaand van 1992 werd het ideale jachtje gevonden in de jachthaven van Oostwatering.

Het werd een Kievit 680 met de fraaie naam Jonathan. Met een mooie tekening op de spiegel, vrij naar
Jonathan Livingstone Seagull.

 

In juni 1993 strijden de Jonathan en Smiler tegen elkaar  tijdens de zomeravondcompetitie van WSV De Arne. Dick met als bemanning Ad, Anita met als bemanning Ellen: een mannenboot tegen een vrouwenboot.

Dick en Anita vinden elkaar wel heel erg leuk en spreken af elkaar het weekend na de prijsuitreiking te ontmoeten aan de steiger van een eilandje in het Veerse Meer.

Al gauw volgen meerdere afspraken om samen op te varen.

Smiler en Jonathan worden een bekende verschijning op de Zeeuwse wateren. Onafscheidelijk van elkaar: liefst naast elkaar gemeerd, zodat de ene boot als slaapboot gebruikt kan worden en de andere als leef- en eetboot. 

We houden het de seizoenen van 1993 en 1994 vol om samen solo te zeilen.

Eind 1994 hakken we de knoop door: we gaan samenwonen! Verkopen de beide Kievit's en een van de twee huizen. Op 1 april 1995 tekenen we ons samenlevingscontract.

De Smiler is vrij snel verkocht - met de rolfokinstallatie van de Jonathan. 

Intussen lopen we aan tegen de Tanit, een Victoire 933. Nu kunnen we naar Engeland! Tanit is de naam van een godin die zeevarende Phoeniciers goed gezind was. Beschermvrouwe van Carthago. Alhoewel we ook een Tanit hebben gevonden aan wie door Puniciers kinderen geofferd werden!

Een paar weken nog hebben we zowel de Tanit als de Jonathan, maar gelukkig kunnen we die ook net voordat we op vakantie gaan, overdoen aan nieuwe eigenaars. De foto hiernaast is van juni 1995. 
Met de Tanit gaan we die zomer naar Zuid Engeland. Onze favoriete bestemming gedurende een aantal jaren daarop.

Buiten de zomervakantie doen we mee aan allerlei evenementen en wedstrijdjes. Zoals de Zeeuwse duotocht, georganiseerd door VVW Schelde, de Zeeland Yachting Cup, de zomeravondcompetitie van WSV Arne, clubwedstrijdjes, Oosterschelderace, Antwerprace en noem maar op.
Zelf organiseren we een aantal jaren de
24 Uurs van het Veerse Meer.

Het laatste jaar dat we de Tanit hebben, winnen we zowat alles waar we aan mee doen. In onze klasse althans.

De foto is gemaakt tijdens de Antwerprace, met dank aan zeilfoto.nl.

We hebben het inmiddels al jaren over onze droom: het maken van een wereldreis met ons eigen schip. We volgen in de tussentijd cursussen, halen certificaten en diploma's, lezen ons suf aan vaar-, reis- en avonturenboeken. En we sparen voor een nieuwe boot, want de Tanit vinden we te klein om langere tijd op te wonen.

Bootjes kijken in de wintermaanden is ook een erg leuke bezigheid. Uiteindelijk treffen we op internet, via een Engelse makelaar, de Starlight 39 met de naam Kind of Blue. Deze blijkt in Colijnsplaat te liggen.

Op de dag dat Dick aanwezig is bij de keuring van de Kind of Blue, komen de toekomstige eigenaren van de Tanit een proefvaart maken. In de stromende regen, zonder wind. Zowel koop als verkoop komen tot stand.

In juni 2003 mogen we de Kind of Blue onze boot noemen. Het is een schoonheid!

De werkgever van Dick heeft reorganisatieplannen. Hierdoor komen belangrijke randvoorwaarden (zoals tijd en geld) onder bereik. De boot is er, de wil is er, de kennis en ervaring is er voldoende (hopen we althans), en nu de laatste ontbrekende puzzelstukjes ook lijken te passen, zijn er geen redenen meer om het realiseren van onze plannen uit te stellen.

Op 1 april 2004 gaat Dick met vervroegd pensioen.
De bedoeling is dat we eind juni een 5-weekse trip naar Noorwegen gaan maken, maar helaas breekt Anita eind mei d'r been. De rest van het jaar staat vervolgens in het teken van revalidatie.
We laten ons hierdoor niet van de wijs brengen en gaan door
met de voorbereidingen voor de grote reis. 
 
In december 2004 sturen we vrienden en bekenden bijgaande wenskaart, waarin we onze plannen en ons websiteadres wereldkundig maken.



Op 1 april 2005 zijn wij getrouwd in Vlissingen. Zie ook het fotoboek. Het was een geweldige dag.

Hoe het verder gaat kun je lezen in het logboek en onze nieuwsbrief.